augustus 2007


Bij het woord soep denken we meestal niet aan de zomer. Natuurlijk weet bijna iedereen dat soep ook koud gegeten kan worden. Toch staat koude soep niet echt vaak op tafel in Nederland. In de herberg serveren we deze week twee soepen uit de koelkast. Heerlijk als lunch met een stuk vers brood, geweldig als start van een zomerse maaltijd op het terras.

Op het menu staan Vichyssoise, een koude aardappelpreisoep waarvan iedereen denkt dat hij Frans is, maar die dat niet is, want hij werd bedacht door een Franse kok in Amerika en stond daar dus als eerste op de kaart. En een komkommersoep met dille, een variant op de eerste soep, want ook op basis van aardappelen.

Denk bij het serveren (zie foto) ook eens aan een garnering van eetbare bloemen. De bloemen van de oostindische kers bloeien bijvoorbeeld uitbundig tot in de herfst. Ook in de bloei geschoten kruiden, slaplantjes, kool, rozebladeren, jasmijn, vlier zijn allemaal te gebruiken als garnering.

Ariane

(meer…)

In de ketel: kaaskoekjes

Onder de kurk: Jacob’s Creek Sparkling

kaas.jpgHet overkomt iedereen wel eens: staat er plotseling bezoek voor de deur, en je hebt helemaal niets te knabbelen in huis. Ook in de Herberg overkomt het ons heel soms. Denken we net dat het een rustige middag wordt, stroomt de gelagkamer ineens vol mensen…
Een lekker recept om dan snel te maken zijn deze kaaskoekjes. Je hebt alleen een restje kaas, zelfrijzend bakmeel, wat boter, zout en een ei nodig. Een kwartiertje in de oven en klaar.
Helemaal feestelijk wordt het als je er een glaasje bubbels bij schenkt. De trend deze zomer is Prosecco, maar bij kaas is deze Italiaanse mousserende wijn echt wat te zoet. Wel lekker is een Australische droge mousserende wijn die we onlangs van een handelsreiziger ontvingen: Jacob’s Creek Brut-Cuvée, voor slechts 9 euro in de supermarkt te koop. Deze ‘sparkling wine’ is gemaakt van chardonnay en pinot noir-druiven, dezelfde druiven als gebruikt worden voor Champagne. Champagne is echter inmiddels een beschermde naam en alleen mousserende wijn uit de streek Champagne in Frankrijk mag nog Champagne heten.

Ingrediënten voor de kaaskoekjes

150 gram kaas (oud, belegen, komijnen, wat je maar in de koelkast hebt)
200 gram zelfrijzend bakmeel
100 gram boter of margarine
1 eierdooier
eventueel 1 eetlepel karwijzaad

Benodigdheden
een afsluitbare plastic kom, bijvoorbeeld van Tupperware
kaasrasp
bakplaat
keukenpapier

  • Verwarm de oven voor op 200°C.
  • Rasp de kaas in een afsluitbare plastic kom.
  • Roer er het zelfrijzend bakmeel doorheen.
  • Smelt de boter.
  • Voeg de boter en 1 dl warm water toe aan het meel.
  • Sluit de kom met de bijpassende deksel en schud de inhoud goed door elkaar.
  • Kneed het deeg vervolgens met de hand nog even door.
  • Maak er balletjes van ter grootte van een walnoot.
  • Leg die op een bakplaat die je bekleed hebt met bakpapier.
  • Bestrijk ze met de losgeklopte dooier.
  • Strooi er eventueel het karwijzaad over.
  • Schuif de bakplaat in de oven en bak de koekjes in circa 15 minuten goudbruin en gaar.
  • Laat ze even afkoelen op een taartrooster.

Mariëlla

mosterdinnapa-1.jpg

Vorig jaar stond in de tuin van onze Herberg nog een prachtige bos mosterd (Sinapsis alba). Ik heb geprobeerd er de zaadjes van te oogsten door uitgebloeide stengels op een droge plek op te hangen, maar na maanden hangen kwam er nog geen zaad uit. Wel heb ik de jonge blaadjes van de plant regelmatig in een salade gebruikt. Ook daarvoor is de plant goed te gebruiken.

Bij gebrek aan eigengemaakte mosterd kopen we graag lekkere mosterd op allerhande leuke plekken. Vorige winter bracht ik voor de Herbergkeuken een pot van de beroemde Fallot-mosterd mee uit Lille en deze zomer kocht ik bij de bekende delicatessenwinkel Oakville Grocery in Healdsburg, Californië, een potje Napa Valley Co. Mustard. Vandaag op een boterham met kaas bleek het een uitstekende en pittige soort.

De Napa Valley is natuurlijk bekend om zijn wijnen, maar mosterd is eveneens onlosmakelijk met de vallei verbonden: in februari en maart blijkt er zelfs een groot festival te zijn waarop de mosterd in al zijn facetten gevierd wordt. In dat seizoen bloeit de mosterd tussen de kale wijnstokken in de wijngaarden, wat een prachtig gezicht moet zijn. Aan het mosterdfestival is ook een fotowedstrijd verbonden; een aantal van die prachtige foto’s zijn te zien op internet. Hierboven is één van de prijswinnende foto’s van dit jaar te zien, van de hand van Neil Silverman.

Volgens de legende werd mosterd in Californië geïntroduceerd door de Spaanse missionarissen. “De Spaanse missionaris Juniperro Serra kwam van Spanje naar Mexico om er het ware geloof te verkondingen. Hij hoorde van het prachtige land naar het noorden (wat de Mexicanen later Alta California noemden) en besloot op ontdekkingsreis te gaan. Met een aantal trouwe volgelingen en een Indiaanse gids reisde hij naar het noorden. Tijdens zijn reis zaaide hij links en rechts langs de route de mosterdzaadjes die hij had meegenomen vanuit Spanje. Toen zij het volgende jaar terugkeerden naar het zuiden, volgden ze een ‘lint van goud’. Terwijl zij deze route helemaal afreisden, vestigde Pater Serra zijn ‘rozenkrans van missieposten’, die begon in San Diego en eindigde in Sonoma. Als je dus ergens in Californië mosterd ziet staan, weet je dat de Spaanse paters er lang geleden langs zijn gekomen.”
Inderdaad is Sonoma de meest noordelijke Spaanse missiepost in Californië. De oude gebouwen zijn er nog steeds te bezichtigen.

Voor de Herbergkeuken staat ook een potje Napa Valley Mustard klaar; hopelijk weet onze kok er binnenkort iets heel lekkers mee te maken.
Voor diegenen die in hun moestuin ook een grote bos mosterd hebben staan: het moet heel makkelijk zijn zelf mosterd te maken. Wouter van der Land geeft op zijn site heel veel wetenswaardigheden en tips om mosterd te maken. En wil je meer weten over mosterd in Nederland: in Utrecht is in het Volksbuurtmuseum nog tot 2 september een tentoonstelling over Van Rijn’s Mosterdfabrieken te zien. Een echte aanrader.

Mariëlla

banaan.jpgIn de ketel: Hawaiiaanse bananencake
Onder de kurk: een lekker kopje thee

Als toerist móet je een aantal dingen doen op Maui, één van de eilanden in de Hawaii-archipel: bijvoorbeeld de vulkaan Haleakala op, bij voorkeur om er de zon te zien opgaan. Vervolgens snorkelen bij het minivulkaantje Molokini, winkelen, eten en gezien worden in het havenplaatsje Lahaina én een beruchte kronkelige en smalle weg afrijden naar het plaatsje Hana. Langs die weg tref je watervallen, paradijselijke stranden, groene regenwouden en niet te vergeten stalletjes met bananenbrood. Het allerbeste bananenbrood komt – aldus de reisgids Maui Revealed – van het stalletje Halfway to Hana. En uiteraard zijn wij daar gestopt om zo’n overheerlijk broodje te kopen. Wij zouden het ‘gebak’ dat we kochten echter geen brood noemen, maar cake: banana bread is gewoon cake met banaan, vanille en noten. Het schijnt ook aangeboden te worden tijdens de traditionele luau, waar de hula-dansers eer betonen aan de oude Hawaiiaanse goden.

Volgens diverse blogs en sites is er op Maui nog een andere plek waar het ‘beste bananenbrood van de planeet’ wordt verkocht: het stalletje van Auntie Julie in Kahakuloa, op west-Maui. Noch het recept van de dames van Halfway to Hana noch Auntie Julie’s recept staan op internet. De dames houden die ongetwijfeld geheim. Maar gelukkig zijn er wel legio andere recepten voor banana bread te vinden. Sommige met echte vanille – dat een bruine kleur aan de cake geeft – of met zure room. De bananen die op Hawaii groeien zijn verder anders dan de varianten die wij hier kopen. Maui kent vooral de kleine appelbanaantjes, die frisser en lekkerder zijn dan ‘gewone bananen’. Maar het schijnt dat Auntie Julie haar banana bread maakt met gewone bananen!

Na bestudering van diverse recepten maakte ik dit weekend een cake met onderstaande ingrediënten, en het resultaat mag er zijn. Alle stamgasten inclusief de herbergkat zijn er dol op. Vanaf vandaag dus op de kaart van de Herberg, bij de High Tea: Hawaiiaans bananenbrood, geïnspireerd door Auntie Julie en alle andere baksters op Hawaii. (meer…)

waitress.jpegNa een dag hard werken in de Herberg zakken we graag voor een lekkere feel good movie. Films kunnen soms net zo veel troost bieden als eten, en vooral eetfilms hebben soms een hele speciale charme. In het vliegtuig terug uit Hawaii zag ik zo’n heerlijke eetfilm, die ik onze gasten van harte wil aanbevelen: The Waitress, met Keri Russell, Andy Grifftih en Nathan Fillion. Vooral de Canadese acteur Nathan Fillion, die de huisarts in de film speelt, beviel mij wel 😉

De film gaat over een serveerster in zo’n typische Amerikaanse diner. De diner is gespecialiseerd in taart, vooral gebakken door serveerster Jenna. Jenna vindt in het bakken de uitlaatklep de ze nodig heeft om het leven met haar tirannieke echtgenoot Earl vol te houden. Jenna’s grootste wens is deel te nemen aan een taartenwedstrijd, maar dat ziet Earl natuurlijk helemaal niet zitten. En dan duikt er plotseling een nieuwe huisarts op, net nu Jenna op regelmatige basis een arts nodig zal hebben. Ze is namelijk in verwachting… En de huisarts is wel een heel knappe en sympathieke man….

Enfin, je voelt hem al: verwikkelingen, heerlijke taartrecepten, knappe acteurs en een heel tevredenstellend einde. Kortom: DE film voor een veel te lange vliegreis én na een dag hard werken in de Herbergkeuken. Binnenkort ook in Nederland te zien.

 

Mariëlla

Helaas, het is wat stil geweest in de Herberg. Vorige week waren we zelfs gesloten, aangezien ikzelf nog op Maui (Hawaii) vakantie hield en Ariane genoeg had van de Nederlandse zomer en zonniger oorden is gaan opzoeken. Maar vanaf vandaag zijn onze deuren weer open en is iedereen weer van harte welkom voor een lekker glas wijn, sap, bier of andere drankje en een simpele maar voedzame maaltijd.

Op Maui heb ik heerlijke dingen gegeten, waaronder vers gebakken bananencake. Ik ga dit weekend zelf wat recepten hiervan uitproberen, zodat onze gasten ook van deze heerlijke lekkernij kunnen gaan genieten. In Californië, waar ik twee weken van de natuur, het weer én het eten en drinken heb genoten, heb ik ook veel inspiratie opgedaan voor onze Herberg. Als de jetlag is uitgewerkt, zal ik uiteraard verslag doen!

picknick.jpgAlvast één ding wil ik vast noemen, iets wat de Californische wijnmakers heel goed hebben begrepen: je kunt in veel wijngebieden heerlijk picknicken op het terrein van de winery! Er staan picknick-banken, er is soms een prachtige tuin en je mag je eigen sandwiches en sapjes meenemen. Wel heeft men graag dat als je wijn drinkt, je een fles van de winery neemt waar je bent. Logisch, lijkt me. We hebben dit twee keer gedaan, dat picknicken, en het is onze heel goed bevallen. Ze zouden dat in Frankrijk en elders in Europa ook moeten invoeren.

Ik ga het onze wijnmaakster ook maar eens voorstellen: picknicken in de tuin van Herberg De Ketel en de Kurk met een glas (of twee) eigengemaakte pruimen- of kruisbessenwijn. Ik denk dat ze het wel zal zien zitten…..

Mariëlla

boerenbontje.jpgVeel Nederlandse smulpapen zijn hoe vreemd het ook klinkt  niet zulke fans van de Nederlandse keuken. Die heeft ook niet bijzonder veel te bieden, minder dan de Franse, Oosterse of Mediterrane keuken. Maar de dingen die wel goed zijn, moeten niet in de vergetelheid raken. Tot die dingen reken ik onder andere de hangop. Hangop wordt gemaakt met zuivel, meestal met yoghurt, maar ook met kwark, karnemelk of biest (de eerste melk van een koe na de geboorte van een kalf).
Het zuivelproduct wordt opgehangen in een doek om uit te lekken, vandaar de naam. Traditioneel wordt het gegeten met beschuit, suiker en kaneel, of met bessensap. In de Herberg serveren wij het met honing, bramen en munt.

Ariane

(meer…)

Volgende pagina »